Tahtayı puslu görüyorum, aslında o kadar da geride oturmuyorum. Hocanın demeye çalıştıkları uğultudan ileri geçemiyor. Ağzını okumaya çalışıyorum ama o da yetersiz kalıyor. Kendimi hiç dinç hissetmiyorum! Bırakın elimi kaldırmayı göz kapaklarıma söz geçiremiyorum. Gözlerimi açmak için bütün hücrelerimdeki enerjileri göz kapaklarıma aktarıyorum adeta!..
Sınıftaki küçücük sıramda kendimden geçmemek için sürekli pozisyon değiştiriyorum! Gerçi bu da sakıncalı, bu kadar kendimde değilken bu tür tehlikeli, sonu yeri öpmekle sonuçlanacak hareketler yapmamalıyım. Canıma tak edip “Yeter be.Ben uyuyorum, bu hocanında..”diyip başımı kolumun üstüne koyup başka diyarlara gidiyorum…

Yorumlar(0) |