26… Kötü gözüksede dışarıdan göründüğü gibi değil!! İnsanlığın kurtuluşunun bağlı olduğu sayı.. 2 ve 6 !! Başka hangi rakamlar birleşerek bu kadar kutsal bir sayıyı oluştura bilir ki ? 1,3,4,5,7,8,9 ve 0 mı ? Hayır hiç biri! Zaten bu kadar kutsallığı anlamak için o kadar zeki olmaya gerek yok.

“2 ve 6‘nın yerleri değiştirildiğinde tüyleriniz diken diken olacak… Evet 62! Ve 62 den tavşan yapılıyor!!!” Asıl diyeceğim bu değidi tabii ki 0 belkeyen bir öğrenci için bir kurtuluştur! 26 zirveye doğru bir adımdır!!

İlk yazdığımda kendimi paronayak hissederek yazmıştım yazıyı! “Yok canım bana öyle geliyor yoksa hayat normal!!” diyordum yazarken.. Ama bir yandan da şüphe içerisindeydim: “Normal mi ?” diye… Son esrarengiz olaylar, hayatın benim için pek de normal olmadığını gösterdi!!! Üzülüyordum, ya bu normal olmayaşlık hüsrandı!!! Yada bir seçilmişlik!!! Şimdilik hangisi olduğunu bilmiyorum.. Zamanın destanımı yazmasından başka bir seçeneğim YOK !!!!

“Çüşhh, oha,pusssh” dediğinizi biliyorum ..Tamam üstte yazdıklarım biraz abartılı olduğunun farkındayım.. Ne yapayım, ister istemez Da Vinci Şifresi ve Harry Potter‘ı okuduktan sonra  etkilenmişim… Gizemler, şeçilmişlik filan… Neyse yukarıdaki meseleye gelelim; ilk başta bahsettiğim gizemli yazıdan.. Son olaylar dahilinde projelerimin önünün her sefer tıkandığını anladım…

Hele son projem kabul görseydi, kuşlar daha cıvıl cıvıl olacak, kış olmasına rağmen yapraklar yeşerecekti:OKEY TURNUVASI !!!.. Okulda düzenlenecek geniş çaplı bir turnuva. Sınıf hocasına sordığumda gayet net cevap almama rağmen (cevabı:”Yıkıl karşımdandı”) şansımı müdüre yardımcısında denemeye gittiğimde onun cevabıda bir o kadar açıktı:”Oldu gözlerim doldu” idi.. Dünya başıma yıkılmıştı o sözlerle “Oldu gözlerim doldu”… Bu kadar güzel bir atasözünün hayalllerimi yıkması ne kadar acı

Ve son esrarengiz olay !! Sizin için gene başlığı aynı olan yazıda sadece projemin reddedilişinden ve tek tek batan projelerimden bahsediyordum.. Vel hasıl kelam yazı bitti aldım kağıdı internet kafeye gittim tam yazacağım sırada bir baktım önümdeki kağıt yok! kağıt kaybolmuştu!!! Esrarengiz bir şekilde! Gene önüm tıkanmıştı.. Umalım ki bu “normal”sizlik bir seçilmişlik olsun…

Şu ajandalar iğrenç, satır araları kısa adam gibi yazamıyorsunuz hele benim gibi berbat yazıya sahipseniz… E birde alt satıra kaydırırsanız işiniz var..

Her neyse bugünkü olaydan çıkardığım dersleri söyleyeyim; iki kişi iseniz ve tek şemsiyeye sahipseniz üstüne üstlük o şemsiyede küçükse en iyi ihtimal yanınızdaki kız arkadaşınızdır, sarılır yürürsünüz sorun olmaz ! Ama eğer değilse.. Yediniz Ayvayı..

Birincisi yolunuz uzunsa ve yağmurda feci yağıyorsa tek çare o küçük şemsiyeyi paylaşmak. Taşıyan arkadaşınızsa boynunuzu şemsiyeye doğru bükersiniz haliyle garip gözükürsünüz hem de boynunuz ağrır.

İkincisi bir kısmınız, şemsiyeyi kapsayan kısım kuru kalırken diğer kısım ıslanır tıpkı ameleye benzersiniz..

Üçüncüsü, şemsiyeyi taşımıyorsanız taşıyanın hızına yetişmeye çalışırken paçalarınız batar ve yanınızdaki pek yakın biri değilse ister istemez sohbet edersiniz nede olsa üst kısım olarak 2 metrekareyi paylaşıyorsunuz..

Bir gün kendi yazımı scan ettirip size suncam bakalım beğenecek misiniz daha doğrusu okuya bilecek misiniz ?? Ajandaya yazmak işkence !!!